Se non viche-lo mar, non viche ningunha cousa.

Logo dun par de días por aquí penso que unha das cousas que máis me está a costar é o choque cultural. Acostumada a vivir con máis liberdades, chego a un país islámico onde a xente non conta coas mesmas. O que máis me preocupa é saber ata que punto debo recortar as miñas liberdades ás que estou acostumada dende pequena para así non facer algo que ofenda á xente de aquí. O que máis me vai axudando é a guía que carreto pero tamén preguntar educadamente antes de facer.

Deixei a cidade de Marrakech logo dun día abafante, unha cea no número 15 na principal plaza da Medina onde todo é «más barato que en Andorra» e de aprender a tocar as castañets rodeada de músicos marroquís.

image

Á mañá, despois do son do despertador e dun intento de ducha con xeito marchamos camiño da estación de autobuses para así chegar ata Essaouira onde nos agarda o festival de músicas de todo o mundo. Superadas as tres horas nun autobús onde é imposible pasar máis calor chegamos ao mar! Edu faloume uns kilómetros antes que xa cheiraba o mar! Canto nos prestaba meternos na auga sen ter que estar a caciños dela! Que ben!
Aínda non deixáramos os asentos cando unha marea de xente nos comezaba a perseguir, ás veces chegando a agobiarnos, coa fin de vendernos un apartamento ou unha habitación nalgún rincón da cidade. Decidimos deixar ese tema para máis adiante e ir tirarnos ao mar e a area!

Despois dunha búsqueda rápida decidimos quedar ata o domingo na casa dunha familia marroquí que nos ofrecía unha habitación a construír a cambio de 5 euros a noite. Creo que a podíamos conseguir máis barata pero xa estamos un pouco cansados do regateo e a casa está dentro da medina, ben pretiño dos concertos. Fixemos un par de camas con colchóns vellos que tiñas por alí tirados, compartimos un té coa familia e de vez en cando vemos ao pequeno da casa pasar coa bici pola rúa e bótanos un sorriso contaxioso! Estou moi contenta de tomar a decisión de quedar nesta casa, a pesar de que as duchas son precarias, a auga non nos falta e de seguro que os cartos van ben mellor invertido aquí que no albergue de turno.

image

Pasamos a noite rindo e bailoteando e namorei de Maâlem Abdelkebir Merchane. Que ben tocan e canto me prestan! Alí, entre baiñe e baile, fixemos uns amigos marroquís que nos ía apartando a Lucía e a mín a todos os homes que se achegaban para bailar e tocar; e non precisamente música. En fin, el contounos que aquí moitos homes son así, pero que el tamén é marroquí e sabe que aquí vimos para estar a gusto e bailar. Creo que se pasou a noite a pogos con cada home que poñía detrás noso! Nunca lle lo agradeceremos de abondo!

Aquí todo son ben majos pero a verdade é que de calquera cousa fan un negocio. Nada é de balde. Incluso preguntar por donde se vai a tal sitio, antes de que te acompañe é mellor decirlle que non lle vas pagar. Así algún darase a volta e outro simpático acompañarate sen problema algún!

image

Marcho, que teño que marchar buscar a Katerín e á súa amiga.

Se non viche-lo mar, non viche ningunha cousa.

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s